คมธรรมประจำวันกับท่าน ว.วชิรเมธี ตอน ถ่อมตนต่อธรรมชาติ

194

มีคนบอกเสมอว่า “มนุษย์กับธรรมชาติเกิดมาเพื่อเป็นสิ่งที่พึ่งพาซึ่งกันและกัน” สกู๊ปคมธรรมประจำวันกับท่าน ว.วชิรเมธี พระอาจารย์จึงแนะนำวิธีที่เราควรให้ความเคารพต่อธรรมชาติมาฝากดังนี้

คนโบราณแต่กาลก่อนรู้จักการอยู่ร่วมกับธรรมชาติด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน ธรรมชาติจึงไม่ถูกทำลาย ขุนเขา สายน้ำ ผืนป่า จึงยังคงความอุดมสมบูรณ์ ท่าทีที่เต็มไปด้วยความเคารพต่อธรรมชาติของคนโบราณแสดงออกผ่านความเชื่อที่ว่า

๑. ขุนเขาใหญ่มักมีเจ้าป่าเจ้าเขาคอยปกปักรักษา ดังนั้นเราจึงไม่ทำลาย

๒. แผ่นดินถิ่นที่มีแม่ธรณีคอยปกป้อง เราจึงไม่ละเมิด

๓. ต้นไม้ไพรพงศ์ ก็มีรุกขเทวดาคอยสิงสู่อยู่ประจำ

๔. แม่น้ำลำคลองก็ยกย่องเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์

๕. สิงสาราสัตว์ก็ถือว่าเป็นสัตว์ใหญ่ที่ไม่มีใครล่าหากไม่จำเป็น

๖. หากจำเป็นต้องอุจจาระหรือปัสสาวะ ในป่าดงพงไพรก็จะมีการขอขมาก่อนเสมอไป

๗. เวลาเข้าไปหาของป่าก็จะไม่พูดจาหยาบคาย

คนกับป่าอยู่กันมาด้วยเมตตาไมตรีเช่นนี้เอง ป่าดงพงพีจงมีความอุดมสมบูรณ์

คมธรรมประจำวันนี้ก็คือ

                เมื่อเดินเข้าป่าครั้งใดจงเดินเข้าไปด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน